Thomas geniet van het moment dat dieren teruggaan naar de natuur
‘Op zulke momenten krijg ik kippenvel’
Een zaterdag is geen zaterdag als Thomas Schäfer (31) niet bij de Fûgelhelling is. Al tien jaar verzorgt hij als vrijwilliger vol inzet de ‘buitenronde’ op die dag van de week. “Het is echt dat stukje vrijheid, in de frisse lucht, in de natuur. Heerlijk.”
Hoewel hij als stagiair van een dierenopleiding bij de Fûgelhelling binnen kwam, werkt Thomas tegenwoordig als persoonlijk begeleider op een zorgboerderij. “Na mijn opleiding wilde ik vrijwilligerswerk doen. Met dieren, maar ook om onder de mensen te zijn. De Fûgelhelling kende ik al. Ik wist dat ik daar meer zou leren en dat de mensen er gezellig zijn. En als je niet zo lekker in je vel zit, kun je dat aangeven. Je krijgt ruimte om goed bezig te gaan met je grenzen.”
Roofvogels observeren
Als het tijd is voor pauze, halen medewerkers en vrijwilligers elkaar op in de opvang en op het terrein. Bij Thomas duurt dat soms wat langer. Tijdens zijn buitenronde kan hij overal zijn. “Toen ik hier kwam, was ik onder de indruk van hoe groot het is. Ik begin mijn ronde bij de vijver. Hier zit van alles, van zwaan tot gans en van eend tot kauw. Ik voer de dieren en controleer of ik afwijkingen bij ze zie. Daarna ga ik meestal naar de Humaldakooi. Dit is het grootste roofvogelverblijf dat we hebben. Ik kijk of ze goed gegeten hebben, observeer hoe de roofvogels vliegen, hoe ze landen en hoe ze in hun veren zitten. Daarna maak ik schoon en leg ik nieuwe eten neer.” Ook de Quarantaine-afdeling, de spechtenkooi en de Oostvleugel – waar de kraaiachtigen zitten – staan op zijn lijst. “Ik vind het heerlijk om zo buiten te zijn.”
Majestueuze kraanvogel
“Ik word blij van de diversiteit in dieren en mensen bij de Fûgelhelling. En dat je het vertrouwen krijgt om voor dieren te zorgen. Het is ook altijd weer spannend of we een bijzonder dier binnenkrijgen. Soms zit er een bijzondere vogel tussen, waar je niet zoveel mee in aanraking komt, omdat hij bijvoorbeeld schuw is. Zo hadden we dit jaar een
kraanvogel; een prachtig dier. Majestueus, heel bijzonder om van dichtbij te zien. Het is een hele sierlijke vogel.”
Kippenvel
Zijn mooiste herinnering is die aan een vos. “Het dier kwam met verlamde achterpoten binnen. In eerste instantie vroeg ik me af of het nog wat zou worden met hem. Iedere week zag ik vooruitgang. Ineens zag ik hem weer staan. Een week later zag ik hem lopen. Hij heeft het gered. Dat geeft me dan zo’n goed gevoel. Datzelfde geldt voor het vrijlaten van dieren. Op zulke momenten krijg ik kippenvel. Als je dan zo’n buizerd ziet wegvliegen, dan weet je waar je het voor doet. Hier doen we met z’n allen zo ons best voor.”