Monique ging meteen aan de slag met olievogels
‘Het is zo fijn om te kunnen helpen’

Begin november 2025, midden in de invasie van olievogels, volgde  vrijwilliger Monique van Dijk (21) de cursus ‘Basic Responder’ bij SON Respons (Stichting Olievogels Nederland). Slechts een paar dagen later kon ze haar opgedane kennis al in de praktijk brengen bij de Fûgelhelling.

“Ik hielp mee als ‘waterengel’; de persoonlijk assistent van de wassers”, vertelt Monique enthousiast. Sinds 2 april 2025 werkt ze als vrijwilliger bij de Fûgelhelling. “Ik spoelde de zeep van het kopje en uit de ogen van de olievogels, vulde de bakken waarin ze gewassen werden met nieuwe zeep, zette een nieuwe bak schoon water klaar, en ik maakte de wassende mensen zeepvrij. Ik kon ook meteen heel goed bekijken hoe zij het deden.” Het gaf haar een goed gevoel: “Je hoort wel eens over vogels die besmeurd zijn met olie, in het nieuws. Maar dan kun je niks doen. Nu wel. Dat vond ik zo bijzonder.”

Vrijwilliger Felix helpt graag dieren
‘Als je de voerronde af hebt, kun je meteen weer opnieuw beginnen’

Vrijwilliger Felix Visser (20) begon in de lente van 2025 bij de Fûgelhelling en viel met zijn neus in de boter. Met een Kreamkeamer vol jonge vogeltjes, kwam de routine er bij hem al snel in. “Ik ben leergierig en vind het leuk dat ik ook van alles leer.”

Felix is een grote dierenvriend en heeft in het bijzonder een passie voor vogels. “Ik weet niet wat het is, misschien wel hun vrijheid en dat ze kunnen vliegen. Of dat ze altijd in je buurt zijn, maar je tegelijkertijd zo weinig over ze te weten komt.” Inmiddels is de topdrukte qua vogels in de opvang voorbij, maar daarvoor zijn de egels in de plaats gekomen. Ze bevolken meerdere ruimtes die de rest van het jaar voor andere dieren worden gebruikt. “Egels vind ik ook leuk, ik moet alleen nog even routine krijgen.”

Een mooie plek voor dier en mens

‘Prachtig om ze te zien groeien’

“De Fûgelhelling is een veilige haven”, zegt ook Haitske Wekema, dierverzorger en stagebegeleider. “Voor zowel dieren als mensen. Het is een plek om jezelf te zijn. Vrijwilligers en stagiairs hebben veel verschillende achtergronden. Ik vind het prachtig om ze hier te zien groeien in wat ze doen. Als ik mensen begeleid, kijk ik naar hun interesses en sterke punten.”

Haitske kwam in 2011 bij de Fûgelhelling na een roerige tijd. “Op mijn 21^ste kreeg ik een herseninfarct. Tijdens het revalideren zocht ik iets om te doen, iets dat bij me paste. Mijn vader wees me op de Fûgelhelling, omdat ik een achtergrond heb in dierverzorging.” Het beviel haar ontzettend goed om weer met dieren en mensen te werken en Haitske bleek haar enthousiasme goed over te kunnen brengen op anderen. Zo nam ze haar kersverse vriend Fouad mee, die mee ging draaien. Net als haar nicht en diens man. Een bevriend echtpaar en weer een vriendin van hun volgden.

Dierenarts Roland van Deutekom:
‘Zonder operatie was het nooit goed gekomen’

“Het doel is om te kijken of ze terug kunnen keren naar de natuur”, vertelt dierenarts Roland van Deutekom van A7 Noord dierenartsen in Drachten, een gemengde praktijk voor landbouw- en gezelschapsdieren. De Fûgelhelling heeft al jarenlang een goede band met de praktijk en in het bijzonder met Roland.

De dierenarts heeft grote interesse in vogels. “In de ochtend ga ik bij boeren langs en in de middag behandel ik gezelschapsdieren in onze praktijk. Ik probeer zoveel mogelijk de vogels te behandelen, zoals parkieten, papegaaien en kippen. Maar ik behandel natuurlijk ook katten en honden.” Er zijn niet veel dierenartsen in Friesland die zoveel kennis over en ervaring hebben met vogels.

Thomas geniet van het moment dat dieren teruggaan naar de natuur

‘Op zulke momenten krijg ik kippenvel’

Een zaterdag is geen zaterdag als Thomas Schäfer (31) niet bij de Fûgelhelling is. Al tien jaar verzorgt hij als vrijwilliger vol inzet de ‘buitenronde’ op die dag van de week. “Het is echt dat stukje vrijheid, in de frisse lucht, in de natuur. Heerlijk.”

Hoewel hij als stagiair van een dierenopleiding bij de Fûgelhelling binnen kwam, werkt Thomas tegenwoordig als persoonlijk begeleider op een zorgboerderij. “Na mijn opleiding wilde ik vrijwilligerswerk doen. Met dieren, maar ook om onder de mensen te zijn. De Fûgelhelling kende ik al. Ik wist dat ik daar meer zou leren en dat de mensen er gezellig zijn. En als je niet zo lekker in je vel zit, kun je dat aangeven. Je krijgt ruimte om goed bezig te gaan met je grenzen.”

Vrijwilliger Marlies is gek op egels

‘Ik raak nog altijd ontroerd’

“Ieder jaar weer, smelt ik als ik die snuitjes zie”, vertelt Marlies Sterenborg. Sinds 2019 is ze vrijwilliger dierverzorging en educatie bij de Fûgelhelling. Voor niemand van de vrijwilligers en medewerkers is het een geheim dat ze gek is op egels. “Als je met ze begint te werken, weet je niet hoe je ze vast moet houden met al die stekels. Maar het went. Onderaan de buik is het zacht.”

Jonge eenden zijn dol op eendenkroos van Korrie

‘Ik ben één keer in de sloot gevallen’

“Als ze me met de gele emmer aan zien komen, beginnen ze al te trappelen”, vertelt vrijwilliger Korrie Lenos. Ze heeft het over de emmer waarmee ze in het voorjaar en de zomer eendenkroos verzamelt voor de jonge eenden in de opvang. “Ze zijn er gek op en hebben het echt nodig. Het is een geweldig gezicht.”

‘Stonden we in badpak een eidereend te wassen’

“Nadat we een paar jaar olieslachtoffers hadden opgevangen, werd ik gebeld door dierenarts Scholma uit Opeinde”, vertelt Griet Miedema, oud-beheerder van de Fûgelhelling. “In Engeland hadden ze ontdekt dat je vogels heel lang na het schoonmaken met een hardere straal moest douchen om ze weer schoon en droog te krijgen.”

Heel veel kennis over het wassen van vogels die onder de olie zaten, was er nog niet toen Douwe en Griet met de Fûgelhelling startten. Wat ze wisten, leerden ze in de praktijk. “Toen er weer slachtoffers van een olie-incident binnen werden gebracht, kwam dierenarts Scholma naar de Fûgelhelling. In een sporthal gingen we aan de slag. Stonden we daar in badpak in de douche een eidereend te wassen. Dat bleek verdienstelijk, het resultaat was geweldig. Een paar weken later konden we de vogel uitzetten.

Foto door Door Per-Arne Larssen – Pixabay

In een aardappelnet naar het IJsselmeer
Veertig zwanen terug naar de natuur

Wat doe je als je heel veel zwanen gaat uitzetten, maar er (nog) geen goede uitzetkisten voorhanden zijn? Dan gebruik je aardappelnetten. Althans, dat is wat Douwe en Griet Miedema in 1996 deden. De opvang werd in de winter van dat jaar bevolkt door wel veertig verzwakte zwanen.

Griet Miedema: “Ze bleven maar binnenkomen. Door de sneeuw en de kou was het gras dood en kregen ze niet genoeg voedsel binnen. Nadat ze hersteld waren, wilden we alle zwanen in één keer uitzetten. De vader van vrijwilligerJoeke was veevervoerder en had een vrachtwagen. Daar konden we ze in meenemen naar het IJsselmeer. Het probleem was echter wel dat ze niet allemaal los in die wagen konden. Dan zouden ze over elkaar heen gaan lopen en elkaar misschien bezeren. We besloten ze in te pakken in aardappelnetten. Het was een bijzonder gezicht. Én het was succesvol, want we hebben ze allemaal weer los kunnen laten op het IJsselmeer.”